lunes, 23 de julio de 2012
Con sólo una sonrisa
Esperé sentada, con la mirada perdida, abatida, cansada, aislada y, en cierta medida, triste y patética y entonces apareció y me envió un guiño y una sonrisa, a lo cual respondí tímidamente con otra sonrisa y sacudiendo la mano cual princesa desde su trono. Fue, sin duda, lo mejor de todo el día.
Me ilusiona pensar que yo, con sólo una sonrisa, pueda algún día iluminar la vida de otra persona. Aunque sólo sea por eso, merece la pena sonreir.
sábado, 5 de noviembre de 2011
"Mira pel teu cul o te la fotran"
Pienso que más que valentía refleja odio, rencor... no sé, quizá refleja una ruptura con un pasado en el que otros se aprovecharon de esa persona. O no. Sólo sé que antes de leerla jamás pensé que a su autor le hubieran tomado el pelo precisamente.
Fuera de mis suposiciones acerca de su significado, he de reconocer que encierra una gran verdad. O te encargas de cuidar de tí o estás perdido si esperas que otros lo hagan.
Cuando eres pequeño sabes que están "los mayores", cuando eres adolescente crees en el "friends forever", y cuando te enamoras piensas firmemente "contigo pan y cebolla". El caso es resguardarte tras las faldas de alguno que te dé cobijo cuando todo se ponga en tu contra o cuando una decisión te quite el sueño.
Hacerse o creerse mayor te hace ver que en el fondo estás solo y es un síntoma de madurez (que no de egoísmo)actuar en consecuencia.
Es curioso que lo diga yo, que he sido (en determinadas ocasiones)cuidado entre algodones. No sé muy bien si esa fue la razón por la que "me follaron" tantas veces o fue a consecuencia de "haber sido follado". El caso es que finalmente he aprendido que no siempre los míos estarán conmigo,que debo apreder a cuidar de mi cual pirata a su tesoro y aún así otros intentarán abusar de mí.
Y escribo todo esto a colación de lo que aconteció ayer. Suceso banal (¿o no tan banal?)que me hizo replantearme mi futuro inmediato.
Porque a veces con una frase te han dicho todo y con dos o tres han desnudado su alma.
Te seguiré contando.
miércoles, 16 de febrero de 2011
Salut!
jueves, 3 de febrero de 2011
Me han (co)educado
Y es que, haciendo un sumatorio de las horas que he pasado allí sentado, se puede decir que he pasado más tiempo con ellos que con los míos... de ahí lo de (co).
Me han dado la posibilidad de ver, escoger y comprar lo que buenamente haya podido o querido. Ver más ancho y más largo. Ésa debería ser la diferencia entre los que hemos y los que no han.
Ahora dejo un número atrás y empiezo a tener un nombre que me queda grande para lo pequeño que soy en este mundo. Siento que engaño y a la vez que me han engañado. Son sentimientos contrariados.
Después de lo bueno y lo malo pasado, de lo largo que ha sido y lo corto que me ha parecido, pienso que las horas perdidas por esta causa, sea cual fuere el objetivo inicial, han sido bien invertidas (aunque a largo plazo la rentabilidad haya sido nula).
Lamentablemente, creo que si volviese al ayer no tendría nada mejor que hacer.
martes, 25 de enero de 2011
Fotografía
Hay una caja de puros en la cómoda de la alcoba que esconde grandes secretos. La encontré ayer sin querer y como creo que nadie sabe de su existencia, tengo la tentación de hacer un pequeño robo… bueno… robo es una palabra muy fea.
Yo lo comparo con comerme una galleta de chocolate de la caja de Cuétara de la abuela. Como hay muchas ¡es raro que se note! Y si se nota, no he tenido por qué ser yo. No soy el único nieto y aunque lo fuese nadie llegaría a pensar que puedo llegar al armario del comedor. Por lo menos, por lo menos mide 2 metros y yo la mitad, así que si no fuese por la butaca rota que hay en el recibidor me tendría que conformar con el bocata de mortadela con aceitunas que nos hace la Abuela siempre que venimos. No entiendo cómo puede haber cerdos que entre la piel tengan aceitunas… pero ,¿no comen bellotas? El otro día le pregunté a Mamá y me dijo: “come y calla”. Yo creo que ella tampoco lo sabe…
Bueno, me da igual la mortadela y las aceitunas sin pipo. Lo que te estaba diciendo: la caja de puros no tiene puros. Y menos mal, ¡con lo mal q huelen! Tiene papeles escritos pero no entiendo la letra. Mi Abuelo no escribía nada claro. Son como los garabatos que hace Dani pero en pequeño y más alargados. Y también tiene ¡fotos! Son fotos viejas en color gris y amarillo. Son fotos de mis abuelos y otras personas que no conozco pero que son de mi familia y aunque mis abuelos siempre nos han dicho que eran muy pobres, salen con vestidos anchos, traje, corbata y zapatos limpios. Parecen actores de cine y todos son muy guapos. Nada que ver con las fotos que pone Lucía en el tuenti con los pantalones rotos y sacando la lengua…
He mirado todas varias veces y no hay ninguna repe, pero me voy a llevar ésta del Abuelo sentado en un sillón de mimbre con jersey de lana de cuello alto (¡con lo que pica!) y un cigarro en la mano. De mayor quiero ser como él porque aunque no me acuerdo de él, se que era una buena persona y muy listo… aunque escribiese tan mal.
Shhhhhhh ¡no le digas a nadie lo que te he contado! Éste es un secreto entre tú y yo. Ahora tengo que pensar dónde guardar la foto para que nadie la encuentre y después comerme el bocadillo, que hoy es de Nocilla y me estoy manchando las manos.
Adiós diario.
jueves, 11 de noviembre de 2010
Algo ha nacido y yo he muerto
lunes, 27 de septiembre de 2010
c'est fini l'histoire
miércoles, 22 de septiembre de 2010
Búscate la vida en dirección prohibida
Ahora que soy viejo me arrepiento de no haber tenido ese gramo de locura ni ese ataque de rebeldía que siempre le caracterizaron. Fui un niño soñador pero no ejecutor. ¿De qué sirve soñar si luego esos sueños nunca se llegan a materializar?
El bien es amigo del mal igual que la salud y la enfermedad. Yo no supe ordenar esas palabras y, por querer hacer siempre el bien acabé sintiéndome mal y esa enfermedad me hizo perder lo que yo creía que era amistad. Conclusión: mi cobardía me llevó a la soledad y ésta me obligó a aprender a jugar con las palabras. No hay mal que por bien no venga... ¡y una mierda! Hubiera preferido aprender de la calle y no de los libros.
Así que tú que aún eres joven, haz caso de lo que te digo: vive, bebe, ríe, sueña, entra, sal, suspende, trasnocha, empalma, folla, blasfema... porque la vida es un viaje corto pero duro y ya que que estamos aquí de paso, por lo menos alegrémonos la vista.
"No hay nada bueno ni malo si el pensamiento no lo hace tal"
Copyright de un sabio
jueves, 9 de septiembre de 2010
¡cómo se pasa la vida!
Me he parado a pensar... han pasado ocho años ¿te acuerdas de cómo éramos entonces? Sin duda alguna, bastante más jóvenes, aunque quizá no tan inexpertos.
El DNI dice que somos más viejos pero yo no estoy seguro de ello. Yo me veo igual (aunque el espejo me diga lo contrario) y quiero creer que si el pensamiento gobierna la acción y el sentimiento, siempre actuaremos y seremos como éramos.
Los días pasan uno tras otro sin cesar y, siendo crítico, contigo o sin ti nada vale la pena. "Contigo pan y cebolla" ¡qué estúpido era! ¿Debo alegrarme por haber conseguido tu amor o entristecerme porque no es como quiero?
Debo aprender que nada es como lo imagino, que la realidad dista mucho de la ficción, pero si vendo esta fábrica de sueños acabaré siendo pobre de espíritu y mendigando oxígeno en un mundo que por mi no va a dejar de girar. Este despertar no debe obligarme a dejar de soñar.
No importa tanto el destino, sino el camino. Hoy valoro lo desafortunado que me he sentido estos años, lo difícil que me lo has puesto y pese a todo, lo constante que he sido. Te he querido a la vez que te he odiado y si, puede que no sea el hombre perfecto, pero ¿acaso lo eran todos esos idiotas por los que me rechazaste?
Ahora no se si soy uno más de tu lista o el listo que se conforma con la tonta... pero estoy seguro de que te quiero. Tanto es así que si algún día firmase papeles, solo lo haría contigo. Si no eres tú no hay otra, y te aseguro que la he buscado pero a día de hoy no la han engendrado.
Sé que es mezquino dar para más tarde recibir, pero estando como estamos creo que me merezco un "algo" que confirme que no soy otro más. Quiero ser al menos el que más se parece a lo que tú siempre has querido.
Hoy la vida nos ha unido y creo que no nos separará jamás.
martes, 7 de septiembre de 2010
Querido enemigo
Y no, no es un sitio que invite a soñar. No es el sumum en cuanto a estilo, no tiene ni una pizca de glamour, pero con él me he criado y del mismo modo que le odio, le quiero y le acepto como a un hermano.
La vida pasa y el tiempo pone a cada uno en su lugar.
Gracias por no ser rencoroso, gracias por dejarme regresar.
miércoles, 18 de agosto de 2010
A Mico
Es cierto que la vida solo se vive una vez y que hay que arriesgar para ganar, pero también es de sabios retirarse a tiempo. Y aunque no lo creas me jode, me jode tener que agachar la cabeza y desaparecer… ¿desaparecer o esconderse? Realmente lo que hago es esconder mis sentimientos hasta que un día hayan desaparecido… porque tarde o temprano desaparecerán (como siempre) para quedarse en un recuerdo plasmado en mil letras que solo yo podré leer.
¿Soy cobarde?… o ¿realista y práctico?. No lo se y a decir verdad, ahora mismo me da igual.
sábado, 31 de julio de 2010
Hola, soy Juan Palomo (yo me lo guiso, yo me lo como)
Dime, ¿qué se siente cuando no se siente nada?, ¿qué se piensa cuando no piensas en alguien?, ¿qué se dice cuando no te hablan?
Yo siento una mezcla de tristeza y desilusión, pienso en por qué siento y digo lo primero que se me pasa por la cabeza. No ordeno ideas, solo las escupo. Ya no importa la forma, no importa el estilo. Lo único que me importa ahora mismo soy yo. La circunstancia es lo de menos. Lo que piensen los demás está de más.
Esta pequeña historia o cuento chino tuvo un inicio y tendrá un final. Desgraciadamente yo escribí la primera letra y diré la última palabra. Es horrible cargar con la autoría, es una gran responsabilidad. Pese a todo soy valiente y creo que no lo voy a hacer tan mal.
Recuerdo tus primeras palabras, aún retumban en mis oídos. Una frase como otra cualquiera y una mirada desdeñosa que me rompieron el corazón. Ese fue tu primer regalo para mí. Desde aquel día fui menguando poco a poco hasta el día de hoy. Mira ahora lo que soy… soy un don Nadie o un Casinadie. Soy un vendido, soy un idiota.
Y no, no estoy enamorado. Pero a menudo pienso que me gustaría estarlo… de ti o de quien sea, ya no se ni qué sentir. Me gustaría hacerte compañía, me gustaría hacerte feliz, pero ya me has dicho que quieres estar sola y tu felicidad no la posee nadie, está en ti. Finjo ser altruista o quiero serlo, o lo soy, o lo seré. Quiero darte lo poco que tengo y que me des los restos de las migas que se te caigan. Me conformo con poco. Tener una oportunidad es para mi más que suficiente. Una oportunidad no para enamorarte, sino para darme a conocer, no como hombre a una mujer, sino como persona. Creo que llevo tantas cosas dentro, que tengo tanto que aportar, que sería una pena dejar caducar tanta “materia prima”, tanta ilusión. No sería una pena, LO ES. Lo es porque poco a poco se me envejece el espíritu y se evaporan los días de mi vida. Porque un día significa una arruga más en la piel y un arañazo más en el corazón. Porque poco a poco veo como el vino de mi carácter no envejece, sino que se agría.
Esta tarde estoy pensativo… tengo ganas de descolgar el teléfono, marcar tu número y decirte “se acabó”. Decirte que este idiota ha muerto y en su lugar hay un hombre más fuerte. Un hombre que está por encima de los sentimientos, es decir, que ha perdido la parte femenina con la que nació. La perdió y esta vez, para siempre.
lunes, 21 de junio de 2010
hi ha un bon tros entre els somnis i la realitat
Avui vull que sàpigues quant de llargs son les nits sense tu. Quan fa fred imagino que em dones una abraçada molt forta i el petó més intens del món; imagino que, per un moment, el gel que hi ha entre nosaltres es desfà i al seu lloc apareix una petita flama d’amor. Llavors sento que soc molt important per tu o almenys, una miqueta important.
Quan estic als teus braços el mon deixa de girar i ja no tinc por. Ja no cal beure ni menjar perquè tu alimentes la meva il-lusió i ganes de viure i a més a més fas que el meu cor bategui encara més fort.
Desgraciadament, com cada dia, clareja i tu no estàs. El llit està freda i solament queda el fantasma de la teva absència. Cada mati m’adono que malgrat els meus bons sentiments gens es farà realitat, que tot és i serà un desitg, un somni adolescent que mai es farà realitat. El cel es torna gris i fins i tot de vegadas plou. Plou al carrer i al meu interior.
És molt dur adonarse que hi ha un bon tros entre els somnis i la realitat.
Per construir un bell somni
-quan es gira la fortuna-
per sortir d'entre les runes
i fer-ne un altre, tot seguit.
J.M Serrat.
